Bir zamanlar, oldukça serbest paylaşımlar yapardık. Herkes şiirler, hikâyeler yazar; belki gününün nasıl geçtiğinden bahseder ya da arkadaşıyla şakalaşmak için bir şeyler karalardı. Zaman içerisinde belli bir kalıba dökülür olduk; şimdi ruhlarımız tohum vermeden solan çiçekler gibi.

Başarılı ve gösterişli görünmek, yoksa hor görülmek. Kalpten gelen hâl yüzünden rezil olacaksak, onu boğup karartmaktan iyidir. Unvansız ve şaşaasız olanın mı, yoksa bu uğurda iradesi solanın mı kimliği bulanık?

Zavallı kalbim. Seni savunacak cesareti, yine seni verende bulayım.